Wszystkie magnesy mają jedną, podstawową cechę wspólną. Ich magnetyzm wydaje się koncentrować w dwóch obszarach - północnym i południowym danego magnesu, dlatego też używa się tych nazw do określenia pola magnetycznego: pole N (ang. north) i pole S (ang. south). Ta nazwa bierze się z faktu, że swobodny magnes (np. pływający w wodzie) zawsze obróci się polem N w kierunku północnego bieguna magnetycznego Ziemi, a polem S w kierunku południowego bieguna magnetycznego Ziemi. Dlatego też. kompas zawsze wskazuje północ. Oba pola magnesu przyciągają nie namagnesowane przedmioty żelazne. Jeśli natomiast zbliżymy do siebie dwa magnesy, to pole N jednego magnesu będzie przyciągać pole S drugiego magnesu, natomiast dwa pola N lub dwa pola S będą się wzajemnie odpychały. W tym momencie może wydawać się dziwne, dlaczego kompas wskazuje północ, kierując się polem N w stronę północnego bieguna Ziemi. Pole magnetyczne Ziemi na północy jest polem typu S i dlatego przyciąga (a nie odpycha) pole typu N kompasu.
Elektryczność i magnetyzm są ze sobą silnie związane, ale ten fakt znany jest nauce dopiero od 1819 r., kiedy to duński profesor fizyki Hans Oersted zademonstrował pewien eksperyment.

Pole magnetyczne, jest to obszar, w którym oddziaływanie pola można zarejestrować. Pole magnetyczne może być przedstawione jako linie sił pomiędzy polami typu N a S (lewa część). Magnesy mogą się przyciągać, jeśli pola są różnych znaków (środkowa część), a odpychać jeśli takie same (prawa część).